1346 – w matrykułach biskupstwa miśnieńskiego wymieniony został kościół parafialny  w Tuplicach. Jest to pierwsza zachowana w źródłach pisanych wzmianka o tej miejscowości.

1391 – w dokumencie Friedricha von Hackeborn na Trzebielu, jako poręczyciele transakcji handlowej, występują: Tunzel, Brabant i Apetz von Metzrad. Najprawdopodobniej byli to właściciele Tuplic.

1495 – 16 września bracia Lorenz i Baltzer von Metzerode (Metzrad) na Teuplitz, starali się  u Macieja von Biberstein na Forście o pożyczkę pod zastaw swych dóbr.

           – ponownie wzmiankowano kościół parafialny w Tuplicach (Dewplitz).

1499 – rozpoczęto prowadzenie spisu tuplickich proboszczów.

1582 – w kościele parafialnym, na północnej ścianie świątyni, wzniesiono drewnianą, bogato zdobioną ambonę.

1588 – po raz pierwszy w źródłach pisanych wzmiankowano Małe Tuplice. 

         – utworzono konsystorz w Forście (władzę dla kościołów ewangelickich), któremu  podlegał min. kościół w Tuplicach. 

1613 – Johann Wilhelm von Biberstein na Forście miał Tuplice w zastawie od Christopha von Berge.

1626 – Ferdynand von Biberstein schronił się we dworze w Wielkich Tuplicach przed szalejącą w Gubinie zarazą.

1626 – 21 września wielki pożar zniszczył dwór w Wielkich Tuplicach (wybudowany jeszcze przez dawnych właścicieli – rodzinę von Berge).

1651 – 24 stycznia pani Sofia von Biberstein, względnie jej mąż Ferdynand von Bibersteinna Forście i Brodach i jego kuzyn i szwagier Ulrich Wenzel von Biberstein, dawniej na Forście i Brodach, zawarli porozumienie, w którym Ferdynand został upoważniony do dziedziczenia dóbr Wielkie i Małe Tuplice, Gręzawa, Jagłowice i Łazy z wszystkimi przyległościami.

1654 – Urlich Wacław von Biberstein zwrócił się z prośbą do księcia Christiana I saskiego o nadanie prawa samodzielności dla tuplickich garncarzy i zezwolenia na utworzenie cechu.

1662 – po śmierci Sofii von Biberstein Wielkie i Małe Tuplice wraz z Jagłowicami, Łazami i Gręzawą, przypadły jej siostrze Elżbiecie, żonie Johanna Albrechta von Ronow.

1668 – Elżbieta von Ronow odstąpiła wspomniane dobra księciu sasko – merseburskiemu Christianowi I.

1668 – Tuplice liczyły 321 mieszkańców (Wielkie Tuplice 163; Małe 158 ).

1672 – tuplicki pastor, Jan Kerstan, zyskał dużą popularność dzięki kazaniom głoszonym w Języku wendyjskim (łużyckim).

1678 – książę sasko-merseburski – Christian I, nadał Tuplicom prawo targowe i niepełne prawa miejskie  - przywilej garncarski.

1695 – kapitan kurfirsta saskiego Friedrich Wilhelm von Stutterheim na Kreblitz i Zauche, wziął w dzierżawę dobra tuplickie (folwark wraz z przynależącymi do niego gruntami) należące do urzędu w Forście.

1708 – Tuplice liczyły 314 mieszkańców. Wielkie – 160 mieszkańców: 4 pełno rolnych gospodarzy, 5 zagrodników i 10 Budników. Małe – 154 mieszkańców: 12 pełno rolnych gospodarzy, 8 zagrodników i 1 budnik.

1718 – jako należące do parafii w Tuplicach wymienione zostały następujące wsie: Wielkie i Małe Tuplice, Jagłowice, Lesów , Gręzawa

            Wielkie Tuplice liczyły wówczas – 4 pełno rolnych gospodarzy, 6 zagrodników i 16chałupników, natomiast Małe – 12 pełno rolnych gospodarzy, 8 zagrodników i 1 chałupnik.

1722 – w kościele parafialnym, z fundacji mieszczanki Em. Kerstanin wzniesiono barokowy Ołtarz.

1723 – Wielkie Tuplice liczyły 21 zagród: 5 garncarzy, rzeźnik, szewc, kołodziej, kowal. Pozostali to gospodarze i chałupnicy, zaś Małe – 22 zagrody.

1725 – utworzono komorę celną.

1727 – przy kościele parafialnym w Tuplicach pochowany został Hiob Gottlob von Metzrad (1675-1727).

1740 – Tuplice włączone zostały do brodzkiego państwa stanowego.

1746 – Tuplice należały do połączonego państwa Forst – Brody.

1747 – założono szkołę parafialną kształcącą na poziomie elementarnym. Świadectwo ukończenia szkoły pozwalało ubiegać się o przyjęcie do gimnazjów w Żarach i Forście. Pierwszym Schulmeisterem był Johann David Langner.

1749 – rozpoczęto prowadzenie rachunków parafialnych.

1752 – zmarł Schulmeister Johann David Langner.

1753 – zakończono prace przy budowie wieży kościelnej.

1757 – Wielkie Tuplice spłonęły w czasie pożaru.

         – wystąpienie tuplickich chłopów pod przywództwem wdowy Elżbiety Bartoszowej, przeciwko planowanemu przeniesieniu ich do Datynia.

1759 – w tuplickim kościele rozpoczęto prowadzenie ksiąg parafialnych i założono archiwum parafialne.

1767 – przy tuplickim kościele pochowano Wendela Abrahama von Rabenau (1707-1767).

1773Johann Gottlieb Siefert ze Zgorzelca, odlał dzwon dla tuplickiego kościoła.

1777 – przy tuplickim kościele pochowano Charlottę Louisę von Rabenau z domu von Zobeltitz (1719-1777)

        – Tuplice liczyły 444 mieszkańców. 

            Wielkie – 269 mieszkańców: 4 pełno rolnych gospodarzy, 7 zagrodników i 22 Chałupników.

           Małe – 179 mieszkańców: 12 pełno rolnych gospodarzy, 4 pół rolnych gospodarzy, 4 zagrodników i 4 chałupników.

1793 – przy tuplickim kościele wzniesiono piramidę grobową dla zmarłej Amelii Tugendreich  Schneider.

1797 – Tuplice liczyły 386 mieszkańców.

1800 – sporządzono pieczęć kościelną z wizerunkiem ołtarza uwieńczonego płomieniami.

1803 – Tuplice liczyły 368 mieszkańców.

1810 – Wielkie Tuplice liczyły 3 pełno rolnych gospodarzy, 1 całorolny chałupnik, 6 zagrodników i 26 chałupników i Budników, natomiast Małe – 10 pełno rolnych gospodarzy,  4 pół rolnych gospodarzy, 5 zagrodników i 7 chałupników i budników.

1815 – mocą kongresu wiedeńskiego, Tuplice wraz z Dolnymi Łużycami, zostały oderwane od Saksonii i włączone do Prus.